 |
| YolAlMeryemce |
Bazen insan ağlamak ister ya ağlayamaz sadece bir damla gözyaşı süzülür gözlerden ta çenene kadar iner iner de durmaz öylece yolunu bulur ama arkası gelmez, o ardı ardına gelen gözyaşları artık kurumuştur, o gözler görmek istemediğini görmüştür ve gayri ağlamak kafi gelmez, istesen de ağlayamazsın ya işte böyle birşey şu an hissettiklerim.
Rabbim bu can daha ne kadarına dayanacak, nedir bu tesadüflerin sebebi, nedir bu içime çöken gafletin sebebi, Ey Rabbim sorarım benim elimden tüm sevdiklerimi almak mıdır emelin, yoksa yozlaştırmak mıdır beni benden başka her cana?
Nicedir yorulmadı mı bu can, daha birinin acısına dayanmadan bir diğeri ve bir diğeri daha...
Bu can daha ne kadar görmemesi gerekenleri görüp duymaması gerekenleri duyacak.
Sustum tamam kabulüm dedim insanlar hata yapar yapar da öğrenir öğrenir de olgunlaşır dedim. Onlara sığındım bana tek fayda onlar dedim, beni benden daha çok düşünen bi onlar var dedim. Şükür ettim elimde kalmış üç beş parça umutla onlara sığındım, onlara sarıldım. Bir de gördüm ki her canın bir cananı var onunki ben değilmişim dedim, bir diğerini sarıldım o canın da cananı ben değilmişim. Peki öyleyse ne demeye yüzüme gülüyorlar Ey Rabbim bir insan ailesine de güvenemeyecekse kime güvenecek, ne diye tutarsın bu canda bu nefesi, daha ne kadar bekletirsin bu canı, gönder artık şu azraili....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder