Şiir: Ben Sana Mecburum

Atilla İlhan

I'm Bound To You

I'm bound to you, you can't know

I keep your name in my mind like a nail

Your eyes get bigger and bigger

I'm bound to you, you can't know

I'm warming me inside with you

The trees are getting prepared for the autumn

Is this city that old Istanbul?

the clouds are breaking up in The dark

street lamps are suddenly on

smell of rain on sidewalks

I'm bound to you, you're not here

To love is sometimes sordidly frightening

One gets tired suddenly at a nightfall

Because of living in captivity at the mouth of a razor

Sometimes his passion breaks his hands

Extracts several lives from his life

Sometimes whichever door he knocks

A naughty humming of loneliness behind it

A poor phonograph is playing in fatih

A friday from the olden times is playing

If i stop and listen at a corner undisturbed

If i bring to you an unused sky

The weeks are moldering in my hands

Whatever i do, whatever i hold, wherever i go

iIm bound to you, you're not here

Maybe you're the blue dotted child in june

Oh, no one knows you, no one

A cargo boat is leaking at your lonely eyes

Maybe you're getting on a plane at yeşilkoy

Maybe you're soggy, getting the shiver

Maybe you're blind, broken, in haste

A bad wind is taking your hair away

Whenever i think of a life

Maybe it's hard in this table of wolves

Shameless, but without soiling our hands

Whenever i think of a life

Saying "be quiet" i'm beginning with your name

Your secret seas are moving through me inside

No, it won't be any other way

I am bound to you, you can't know

Ben Sana Mecburum 

Ben sana mecburum bilemezsin

Adını mıh gibi aklımda tutuyorum

Büyüdükçe büyüyor gözlerin

Ben sana mecburum bilemezsin

İçimi seninle ısıtıyorum

Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor

Bu şehir o eski istanbul mudur?

Karanlıkta bulutlar parçalanıyor

Sokak lambaları birden yanıyor

Kaldırımlarda yağmur kokusu

Ben sana mecburum sen yoksun

Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur

İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur

Tutsak ustura ağzında yaşamaktan

Kimi zaman ellerini kırar tutkusu

Birkaç hayat çıkarır yaşamasından

Hangi kapıyı çalsa kimi zaman

Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

Fatih'te yoksul bir gramafon çalıyor

Eski zamanlardan bir cuma çalıyor

Durup köşe başında deliksiz dinlesem

Sana kullanılmamış bir gök getirsem

Haftalar ellerimde ufalanıyor

Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem

Ben sana mecburum sen yoksun

Belki haziranda mavi benekli çocuksun

Ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor

Bir şilep sızıyor ıssız gözlerinden

Belki yeşilköy'de uçağa biniyorsun

Bütün ıslanmışşın tüylerin ürperiyor

Belki körsün kırılmışsın telâş içindesin

Kötü rüzgâr saçlarını götürüyor

Ne vakit bir yaşamak düşünsem

Bu kurtlar sofrasında belki zor

Ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden

Ne vakit bir yaşamak düşünsem

Sus deyip adınla başlıyorum

İçim sıra kımıldıyor gizli denizlerin

Hayır başka türlü olmayacak

Ben sana mecburum bilemezsin

Sene 1998 bir şiir gecesinde,  İstanbul* şehrini görmeden nasıl bir duygu yoğunluğu yaşadıysam artık, böylesine romantik bir şiiri okuduğuma ve 11 yaşındaki bir kızın o ince tiz sesinden etkilenebilen dinleyici grubunun ruh haline hala anlam vermekte güçlük çekiyorum. :) 

Kendisi de şiir sevdalısı olup bana şiiri sevdiren İbrahim Güli hocama baki saygı ve selamlar

*O günden önce görmüş olsam da gözümde tam olarak canlandıramadığımı hatırlıyorum.